Karaladıkça Saçmalarım..

Kapı büyük bir gürültüyle çalıyordu.Korkak adımlarla kapıya yöneldi.

"Kim o"diyebildi.

Ses birdenbire kesildi.Şimdi ortamda derin bir sessizlik hakimdi.Kapıdaki ya gitmişti ya da susmayı tercih etmişti.

Hava oldukça karanlıktı.Pencereye yöneldi.Kapıdaki karartı yerli yerinde.Perdeyi açtı ve evet o oydu.Gene gelmişti.

"Canımı mı almak istiyor?Peki ya neden sustu?"

Korkuyordu.Olanları gözünün önüne getirince.."Ah hayır bu kez canımı alacak."

Minareden duyulan ezan sesi.Dizleri üzerine çökmüş ellerine açmış dua ediyordu şimdi.Gözyaşları ve korkuyla edilen bir dua...Kedi gibi sinmiş duvar kenarında yakarış içerisindeydi.Öyle bir dua etmişti ki farkına bile varmadan içini huzur ve güven kaplamıştı.

Yerinden doğruldu.Tekrar pencereden baktı henüz ordaydı.Bir köşeye sinmiş oturuyordu.Neden sonra kapıya doğru yöneldi.Kapıyı güçlükle de olsa açabildi.Ve yüzüne çevrilmiş bir çift göz....Ama bu güne kadar görülmemiş biçimde masum,çaresiz,hüzünlü...

Elindeki kağıdı uzattı.Belli ki konuşmaya dahi mecali yoktu.Aylardır azılı bir katil gibi yakasına bırakmayan adam karşısındaki değildi sanki..Kalemi özenle cebine yerleştirdi ve hızlıca uzaklaştı.

Kağıdı yavaşça açtı.Bir kaç cümle biraz hüzün dolu biraz umut verici...

"Öyle bir sevdimki seni.Kapına dayanıp kalbini zorla almak istedim.(Kalbin olmazsa canını.)Bir sesle irkildim.Ürkek ve korku dolu sesinle korkmaya başladım.Ve daha sonra duyulan hıçkırıkların...Korkma artık.Gidiyorum ben.Kalbinin sahibi olamadım.Sahip olamadığım kalbi çok sevdim.Ve şimdi hoşçakal.Kalbini kalbine emanet ettim..."

Bir yakarış...Bir dua...Ve bir huzur...

(T.K)

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !